[vorige] [index] [volgende]

Welcome to Alaska 

De Raaf wilde eigenlijk een leuk stukje over Egypte schrijven, vol met couleur locale. Over opdringerige verkopers die tweehonderd meter lang naast je blijven lopen en mijn beleefde La'am shoekram ('Nee, dank u') alleen maar als een aanmoediging opvatten om hun Egyptische variant van een verkoopgesprek voort te zetten. Die in de korte afstand van monument tot bus de prijs van hun handelswaar eigenmachtig tot een tiende van hun oorspronkelijke aanbieding reduceerden. Over mevrouw De Raaf die dezelfde verkopers tot wanhoop dreef door niet af te dingen maar te gaan opdingen: 'Twintig pond maar voor die hoofddoek? Wat goedkoop!' Over dezelfde mevrouw De Raaf die een buikdanserespakje wilde kopen en een half uur lang de uitbaters van twee tegenover elkaar gelegen winkels heen en weer liet rennen met rokken en bijpassende bovenstukjes en die, nadat ze eindelijk de juiste combinatie had gevonden, doodleuk verklaarde dat ze het te duur vond en de twee winkeliers verbijsterd achterliet. Over corrupte toeristenpolitie, gekleed in smetteloos wit en gewapend met vervaarlijke Kalashnikov machinegeweren, die je vriendelijk wenkten om een foto te maken en vervolgens gingen bedelen om ponden en dan vervolgens ook nog het lef hadden om de hoogte van hun illegaal verkregen fooi ter discussie te stellen. 
Over de standaardgrapjes die tot het repertoire behoren van elke Egyptenaar die met toeristen omgaat. Meerdere malen werd ik bij een temperatuur van boven de veertig graden begroet met een welgemeend 'Welcome to Alaska'. Over de belangstelling naar de nationaliteit van de toerist, onmisbaar onderdeel bij de straathandel: 'Where do you come from? Holland? Kaike, kaike, nie kope. allemachtig prachtig.' 
('Je kameel is drachtig', placht mevrouw De Raaf dan te zeggen. Zij is ook in het onderwijs werkzaam en wil de mensen graag iets leren.) Over de man die ons uitnodigde voor een rondleiding door de Al-Azar moskee in Ca´ro en die elke goedbeantwoorde vraag over de Islam beloonde met een dikke zoen op mijn wangen maar op het eind van de rondleiding wel graag even wilde vangen. Over het feit dat wisselgeld in Egypte een onbekend fenomeen is en dat toen ik hem een biljet van 20 pond gaf en er 10 terugwilde hij met een uitgestreken gezicht verklaarde dat het 10 pond per persoon was. Over de man die buiten bij het schoenenrek ook nog eens geld wilde voor de bewaking van onze sandalen en die ik verwees naar onze vorstelijk beloonde rondleider die vergeefs probeerde te doen alsof hij van de prins geen kwaad wist. Over het feit dat je in geen tempel of museum kunt komen of er staat iemand in je nek te hijgen die je luidkeels en ongevraagd van de informatie gaat voorzien die je ook kunt lezen op alle opschriften. Die je uiteindelijk dan maar een paar vettige lapjes in zijn hand schuift als zwijggeld. Over het bezoek aan een bedoe´enendorp van drie hutjes in de woestijn met een colonne van 30 jeeps vol nietsvermoedende toeristen die per taalgroep als schapen in de ontvangstruimten rondom de parkeerplaats werden gedreven.
Over dit en nog veel meer had ik graag een sappig stukje willen schrijven maar de gebeurtenissen van 11 september in de Verenigde Staten hebben alles op losse schroeven gezet en zo ook deze column. Ik ken New York goed, ik heb er acht maanden gewoond en de kost verdiend als pianist. Acht maanden lang heb ik de Twin Towers als twee bakens boven de stad zien uittorenen. Dertig jaar hebben deze gebouwen het aanzien van Manhattan bepaald. Dertig jaar, ik moet denken aan de piramides van Cheops en Chephren die al meer dan vierduizend jaar bestaan. Veertig eeuwen. Bouwwerken die voor de eeuwigheid lijken te zijn bestemd. Wat is voor altijd, wat is waan van de dag? De grootste en sterkste willen zijn is niet voor altijd. Je bent niet altijd de sterkste geweest en je zult het niet altijd blijven. De machtigste kan zich alleen maar het machtigst voelen in relatie tot anderen die minder machtig zijn. Het machtigst willen zijn is waan van de dag. 
Wapengekletter, oog om oog zijn uitingen van die waan waar de vorige eeuw van vergeven was. Daar zouden we toch onze lessen uit moeten trekken. Leven en laten leven, daar gaat het om. We hebben vorige week niet drie minuten stilte betracht om de aantasting van de Amerikaanse macht. We hebben stilgestaan bij onschuldige mensen die het slachtoffer zijn geworden van 
waandenkbeelden. Laten we blijven stilstaan bij onschuldige slachtoffers waar ook ter wereld, mensen die allemaal recht op hun eigen pursuit of happiness hebben.

De Raaf 

[vorige] [index] [volgende]